Ode aan stagiairs: bijblijven = blij blijven

Door Jolijn Creutzberg, Founder.

Afscheid nemen bestaat niet?? Het lijkt er toch echt op, Marco... De zomer is natuurlijk een heerlijk seizoen, maar gaat in het Vanhulley-geval altijd gepaard met behoorlijk veel afscheid nemen. Het hoogte/dieptepunt is de lichting Vanhulley-vrouwen uit te laten stromen, maar dat duurt nog een paar weken. Deze weken staan vooral in het teken van het afscheid van onze stagiairs, en dat is eigenlijk al moeilijk genoeg. Dus zetten we ze hier even in het zonnetje...

Stagiairs zijn onze smeerolie in de -uiteraard niet altijd perfect geoliede- Vanhulley-machine. We hebben ze nodig, en zijn ook een beetje gehecht geraakt aan die permanente input van jonge mensen met grote dromen en idealen. Maar ook met huisbaasproblemen en tegenvallende bijbaantjes. Leergierig en tegelijkertijd super eigenwijs. Onzeker en gelijktijdig snoeihard in hun mening.

Tijd voor een kleine enquête onder onze vertrekkende stagiairs. Veel (maar niet te veel) verantwoordelijkheid, en dat klopt. Het motto voor iedereen hier, van instromende Vanhulley-vrouw tot online marketeer: leren is vooral doen en durven (zie ook mijn onvolprezen SSBB-theorie van eerder ;) ). En zo hebben onze stagiairs bij het Onthulley-event van 16 april voor een 300 koppig publiek een modeshow georganiseerd waarbij een deel van hen zonder problemen in sexy drukwerkrokjes gekleed ging. Waarbij de voorbereiding niet geheel synchroon was met de uitvoering (want drie keer vergaderen over rode rozen en ze dan uiteindelijk niet uitdelen is best gek). Maar waarbij uiteindelijk de charme en de lol zorgde voor een toppres(en)tatie. Ze noemen dan ook allemaal de leuke sfeer van Vanhulley.

Maar als eerste noemen ze iets anders. Als je vraagt wat ze het meest bij zal blijven: de vrouwen! En dat is precies de bedoeling. Want daar draait het om. Dat ze elke ochtend in een andere taal ‘goedemorgen tegen’ elkaar zeggen, want dat doen we hier. Dat ze contact hebben gekregen met vrouwen die ze anders nooit zouden ontmoeten. Dat ze iedere vrouw apart hebben leren kennen, samen Suikerfeest gevierd hebben, en andere werelden hebben gezien. 

Dus ik stel me zo voor dat Jasper over 20 jaar in Roden een Rwandees restaurant binnenstapt met z'n vrouw en kinderen. Dat de eigenaresse hem begroet met 'Mwaramutse', hij terugdenkt aan Perina, en zich afvraagt hoe het met haar is. En dan word ik blij. Superblij.

Dank jullie wel, Lotte, Mariska, Eryn, Andreas, Mandy, Juliette en Jasper. En jullie voorgangers. En alvast iedereen die na jullie komt. 

 

 

 

Deel dit bericht

Kopiëer de link, of stuur het bericht rechtstreeks via e-mail of WhatsApp.

Inschrijven voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van al het nieuws over ons!